Overgave en loslaten

Overgave en loslaten, een onderwerp om nog eens bij stil te staan, nu CORVID19 voor de deur staat. Niet letterlijk natuurlijk, maar hier in Brabant komt het toch wel dichtbij.

Thuis blijven met de kinderen

De Corona-hysterie maakt dat wij Brabanders worden verzocht zo veel mogelijk thuis te werken. Thuis te blijven wanneer we een snotteren, hoesten of koorts hebben. Onze kinderen worden naar huis gestuurd wanneer ze een snotneus hebben of kuchen. Al met al, het leven staat best wel stil wanneer je daadwerkelijk verkouden wordt.

Wat betekent dat voor jou? Thuiswerken en je kinderen thuis hebben? Brengt je dat stress? Onrust? Of kan je jezelf helemaal overgeven, loslaten en accepteren dat het is wat het is?

Bewuste keuzes maken

Het is belangrijk om stil te staan bij welke gevoelens deze ingrepen vanuit de overheid, bij jou oproepen. De bewustwording van wat je voelt is de eerste stap om op een weloverwogen manier te kunnen reageren op de situatie. Weet je nog, zoals ik in een eerdere blog besprak met je? Responsief versus reactief zijn?

Maak een plan

Wanneer je dus vanuit je reactie in een respons bent gedaald, kun je beter kijken naar de situatie: hoe ga ik dit fiksen? Wat is precies de situatie, wie heeft wat nodig en welke hulpbronnen zijn er? Bijvoorbeeld: de baas wil dat je stuk A en B aanlevert aan het einde van de werkweek. Hoe ga jij dat voor elkaar krijgen, zonder over je grenzen te gaan? Zonder in de stress te schieten? Welke momenten kan je benutten en welke momenten ga je er 100% voor de kinderen zijn? Je kan denken aan slaapmomenten van je kind, afwisselen met je partner die ook thuis werkt, tv- momenten voor de oudere kinderen. Maar ook, creatief zijn met de dagindeling. Dus, werken voor je kindje wakker is. Of, werken nadat je kindje naar bed is. Nee, ideaal is het niet. Het vraagt een boel flexibiliteit en aanpassingsvermogen.

Niet alles tegelijk!

Een bekende valkuil voor thuis werken met kinderen, is het allebei tegelijk willen doen. Dus bijvoorbeeld al werkend achter de laptop, je baby een fruithapje geven. Ben je bewust, van wat er dan gebeurt: jij kan maar half werken, want je aandacht moet je verdelen tussen twee. Daardoor is de kans dat er iets mis gaat en jij dus eindigt met een halve portie appelmoes over je toetsenbord, erg groot.

Maar wat doet het met je kind? Jouw kindje wil je volle aandacht en zal daar dus ook zijn of haar best voor gaan doen. Met als resultaat: een kindje dat op alle denkbare manieren jouw aandacht vraagt. Zowel positief als negatief. Ai. Dat is precies waar je waarschijnlijk niet op zit te wachten want je moet nog zoveel doen. De stress loopt op en je uit je op de voor jouw bekende manier. De ene persoon wordt mopperig, de ander heel druk en de volgende schiet in de regelmodus. En dat is niet wat je wil. De meeste mensen willen een ontspannen dag waarin ze zelf happy zijn, hun kindje happy is en ook nog wat voor de baas kunnen doen <3

Praten met kinderen

Afgelopen dagen was ik op een heerlijke vakantie in Lappland, Zweden. Logeren in het ijshotel, een ritje op de sneeuwscooter, ijsvissen, we hebben het Noorderlicht gezien en als klap op de vuurpijl ook een tocht gemaakt op de hondenslee! Een lang gekoesterde droom kwam uit!

Samen met mijn lief, zijn compagnon (ik noem hem altijd zijn tweede vriendin) en zijn lief, zaten we samen op een slede. We werden getrokken door twaalf honden. De “musher” die achterop de slede stond, hield zich bezig met de begeleiding van de honden tijdens de reis. En wat me opviel, was de toon die zij gebruikte om de honden de goede kant op te sturen.

De musher verhief haar stem niet, praatte zacht en rustig. Tussen de gesprekken met ons door, gaf ze zacht aanwijzingen en de honden hoorde haar perfect. Ze vertelde ons dat wanneer ze zou schreeuwen de honden alleen maar haar stem hoorde, maar niet wat ze zei. Wauw, dacht ik. Herkenbaar en zo waar! Deze ervaring beaamde nogmaals waar ik al tijden in geloof. Tijd voor een nieuwe blog dus!

Je stem verheffen

Je stem verheffen, boos worden, zorgt ervoor dat de inhoud van je bericht verloren gaat. Kinderen zijn onder de indruk van je toon en de dynamiek van jouw monoloog. Maar echt horen doen ze je niet. En tot inzichten komen op het vlak waarvan jij denkt dat aandacht nodig heeft, lukt al helemaal niet.

Wat leert je kind dan wel van zo’n monoloog? Nou, bijvoorbeeld dat je heel hard moet roepen om aandacht te krijgen. Dat gesprekken een monoloog zijn? Dat hun mening er niet toe doet? Dat ze niet gehoord worden en geen stem hebben? Dat papa of mama ineens heel boos kan worden, zonder te weten waarom dan. Stel je dat eens voor! Dat voelt me een partij onveilig.

Maar hoe reageer je dan wel op een kind in een lastige situatie? Nou, wat je wellicht een mooi inzicht geeft, is het verschil tussen reactief en responsief zijn naar je kinderen toe.

Reactief vs. Responsief

Reactief gedrag gaat over het reageren in de emotie die een bepaalde situatie bij jou oproept.

Het responsief gedrag staat stil bij de oorzaken en leidt daardoor tot het integreren van het ongemak dat voortkomt vanuit de emoties die je dan ervaart. Dus, in plaats van boos te worden op je peuter omdat hij weer om een snoepje zeurt in de winkel, kun je je ook afvragen hoe dat komt?

Waarom zeurt je kindje om een snoepje? Ligt het voor zijn neus in de winkel? Zijn de snoepjes super aantrekkelijk gemaakt? Heeft je peuter honger? Zoekt je peuter grenzen omdat dat nu eenmaal bij de leeftijd hoort? Ben je zelf moe of iets dergelijks en voel je dat je je daardoor eerder geprikkeld? Alle opties kunnen aan de hand zijn toch? Is het herkenbaar?

Worstelingen in plaats van negatief gedrag

Door responsief te zijn in lastige situaties, bouw je als het ware een stopmoment in voor jezelf. Een moment om te relativeren, te zien wat er gebeurt. Daarnaast geeft het je de ruimte om zacht te kunnen reageren. Het gesprek aan te gaan met je kind, uit te leggen waarom wel of niet in plaats van iets op te leggen, te zuchten of te snauwen.

Je zult merken dat wanneer je je meer responsief kan opstellen er dingen gaan veranderen. Je zult hierdoor meer de worstelingen van je kinderen zien, in plaats van louter negatief gedrag. Het wordt een stuk gezelliger thuis en je zal minder stress ervaren. Je krijgt weer de ruimte van je om van kinderen te genieten. Je kinderen zitten daardoor ook beter in hun velletje. Al met al is het een hele mooie en sterke basis om je kinderen mee te geven, voor nu en de toekomst!

Verwachtingen van anderen

We leven in een prachtig land, met een prachtige cultuur. Een cultuur waar we op kijken naar de ouderen onder ons. Vroeger keken we met z’n allen ook nog op tegen de dokter, de pastoor, de leraar, politie enz. Dat is er al een tijdje vanaf. Het slaat zelfs de verkeerde kant op. Maar onze ouders hebben dat ontzag nog wel meegekregen in hun opvoeding. Hun opvoeding werd dus nog sterk beïnvloed door derden, zoals het hoorde.

Veel groot ouders willen heel graag nabij zijn. Hulp bieden aan hun kroost, door de handen uit de mouwen te steken, maar ook door hier en daar een vleugje gevraagd dan wel ongevraagd advies. In ieder advies zit een stukje verwachting. De verwachting dat jij dat zo moet doen. Met de allerbeste bedoelingen, begrijp me niet verkeerd! Echt halleluja voor de opa’s en oma’s! Maar die prachtige adviezen die ze geven, zijn vaak adviezen die zij kregen, 30 jaar geleden, toen wij werden geboren. Ondertussen is er veel veranderd in de maatschappij, er is meer onderzoek gedaan en meer inzicht in de pro’s en con’s van bepaalde standpunten. Ook is er meer ruimte in de maatschappij voor de verschillende opties in opvoeden en meer invloeden van andere culturen.

Kort gezegd zijn de adviezen, verwachtingen van onze lieve, betrokken ouders, vaak niet helemaal meer van deze tijd. “Laat maar huilen, dat is goed voor de longen” of “Laat ze niet in je bed slapen, je komt er nooit meer vanaf” zorgen voor extra rimpels bij nieuwbakken ouders. Zij vragen zich af: “moet ik dat zo doen? Het voelt zo onnatuurlijk! Ik kan wel huilen. Ons mam zal het wel weten.” Het wordt een innerlijke strijd tussen de loyaliteit naar je ouders toe en het volgen van je eigen gevoel betreffende de omgang met je kindje. Want je wilt je ouders niet kwetsen. Je hebt het gevoel dat je, door je eigen keuzes te maken, je indirect zegt dat zij het niet goed hebben gedaan. Dat geldt trouwens ook voor het advies van de buurvrouw, je beste vriendin, enzovoorts.

Maar, lieve papa’s en mama’s: NEE! Dat zeg je daarmee dus niet. Dat het zo voelt, daar kan ik helemaal in inkomen. Maar echt, dat zeg je niet. Met je eigen keuze te maken zeg je eigenlijk: dank je wel lieve pap/mam, dank je voor je advies. Maar ik kan het niet. Het voelt niet goed. Tijden zijn veranderd en er is meer inzicht in wat dit voor een kindje doet. En je vertelt daar dan kort een stukje over. Je maakt je ouders op deze manier niet de boe-man. Je laat ze in hun waarde, zet ze zelf even op een voetstuk. Want ze hebben het goed gedaan. Maar jij doet het nu anders. En jij durft daarvoor te kiezen omdat zij het ook goed hebben gedaan, die 30 jaar geleden.

Het Consultatie Bureau, een institutie in Nederland. Een orgaan dat gevraagd dan wel ongevraagd advies geeft aan ouders. Spreken verwachtingen van jou uit. Daar waar je kind de prikjes krijgt, gewogen en opgemeten wordt. Waar ze het groeilijntje van je kindje in de gaten houden. Het kan een hele fijne omgeving voor je zijn. Want ze hebben natuurlijk bergen ervaring, informatie en werken samen met de overheid. Maar het is zo afhankelijk van wie je voor je hebt.

Adviezen zijn daar dus vooral voor iedereen hetzelfde, en laten we eerlijk zijn, dat kan ook niet anders. Anders is hun werk niet te doen! Ze zien zo veel mensen. Voel je dus niet onzeker wanneer je je niet gehoord voelt. Want niemand is hetzelfde. Neem mee waar je je goed bij voelt, voel je vrij om adviezen in te winnen bij specialisten. Verder te zoeken. Zij kunnen je daar ook de weg in wijzen. Wist je btw dat er een Antropsofisch consultatie bureau bestaan? Je kan ze vinden onder de naam Kinderspreekuur.

Krijg jij weleens adviezen waarin je jezelf niet kan vinden? Hoe ga je daar dan mee om? Merk je dat je dan wil gaan voldoen aan die adviezen? Ook als het niet goed voelt? Wat heb je nodig om daar anders mee om te gaan? Ik ben er voor wanneer je hierbij hulp kan gebruiken. Uiteindelijk zijn adviezen nog altijd vrijblijvend!

Verwachtingen van je partner

Hoe zit dat bij jullie? Wat zijn jullie verwachtingen naar elkaar? Zijn jullie daar bewust van? Hebben jullie het daar weleens over met elkaar? Hoe zat dat voor of tijdens de zwangerschap, de bevalling? Of in de kraamweek, het ouderschap met oudere kinderen? Waren jullie op de hoogte van elkaar behoeften? Hadden jullie een plan?

Want wanneer je van elkaar weet wat de verwachtingen zijn in bepaalde situaties, zul je zien dat er minder wrijving zal ontstaan. Je kan elkaar dan zo goed mogelijk ondersteunen in dynamische tijden. Dat betekent minder stress, meer samen doen. Samen zijn. Steeds weer even naar elkaar kijken, checken hoe het gaat. Dat kan weer leiden tot een mooie, stevige basis voor jullie als gezin. Iets wat voor een jong gezin enorm belangrijk is.

Iedere nieuwe fase in het leven vraagt om nieuwe afstemming. En dat hoeft geen hele ceremonie te zijn, dat kan ook even aan de aanrecht afgesproken worden, tijdens het zetten van de koffie en het smeren van de beschuiten. Zolang je maar afstemt!

Wat je doet als je steeds met elkaar afstemt, is dat je elkaar echt ziet. Niet solo het voortouw neemt in bepaalde periodes of situaties en je alleen voelen. Stress ervaren omdat je het zwaar hebt en je geen ruimte voelt het daar over te hebben. Afstemmen is een kans te delen. Delen in hoe je je voelt, in de taken die er uitgevoerd moeten worden en hoe je dat afgaat. Wat je nodig hebt van jezelf, van de ander. Maar ook delen in het leven van je kindje. Leven van elkaar. Ruimte geven voor emotie en in verbinding blijven met elkaar.

Wanneer mensen stress voelen, zich overvallen voelen door iets nieuws, wat veel energie kost of zich onzeker voelen, hebben we de neiging in standje overleven te schieten. Dat betekent dat we alleen maar bezig zijn met gaan gaan gaan. Doen wat moet. En dat kan best een eenzaam standje kan ik je vertellen. Ook al “doe je het samen” dan doe je het toch alleen, wanneer er geen afstemming plaatsvindt. Je zit dan samen als een zombie op de bank te koekeloeren. Super gezellig (NOT)! Maar wat brengt het je? Inderdaad? Een boel stress en wrijving. En voor je het weet ben je in een cirkel terecht gekomen, waar je niet makkelijk uitkomt.

Ben je er bewust van, de deze stress en wrijving als eerste bij je kindje terecht komen. Je kindje voelt jouw onrust, zal daar zelf onrustiger door worden. Of ze nu nog piepjong of al iets ouder zijn, ze hebben er een neus voor. Ze laten dan vaak wat dwarser gedrag zien. Wat wij doen, als volwassenen, is reageren op hun gedrag. Vaak is dat door te mopperen. Maar de reden waarom je moppert ligt dan dus eigenlijk bij jezelf! Au!

Wat een beetje afstemmen dus al niet teweeg kan brengen in het gezinsleven! Wauw. Je kan dus een stuk gelukkiger worden door een beetje afstemmen. Moet je nagaan wat dat voor je kinderen kan betekenen. Ik zeg doen!

Wil je heel graag afstemmen met je partner maar weer je niet hoe? Heb je behoefte aan een gesprek? Misschien samen met je partner zodat je kan oefenen met afstemmen en zo erachter komen wat bij jullie past? Neem dan vrijblijvend contact met mij op. Je bent welkom.

Verwachtingen van jezelf

Verwachtingen van jezelf, de taken, eisen die je jezelf oplegt. Deze eisen, verwachtingen hebben alles te maken met het beeld wat je hebt over hoe je iets moet doen. Vaak is dit beeld af te leiden van jouw referentiekader. Dat begint vaak bij je ouders of verzorgers. Hun voorbeeld doet jou naleven. Grappig voorbeeld is dat mijn dochter van 3 jaar nu met haar poppen speelt en ze allemaal in de daagzat (draagzak) moeten en natuurlijk bossie drinken (ook de poppen krijgen borstvoeding). Later zijn jouw verdere omgeving, vrienden, collega´s en enzovoorts van grote invloed. Hier wordt het “normaal” gecreëerd. Het normaal in jouw ogen. Want jouw normaal, mijn normaal en dat van de buurvrouw kan mijlenver uit elkaar liggen. Dat maakt het leven zó mooi!

Want, mensen zijn kuddedieren. We doen graag wat anderen doen, want dat vallen we niet op. Maar wat als jouw kudde verwachtingen heeft naar zichzelf toe, waar jij niet achter kan staan. Of niet meer achter wil staan? Vaak komen we daar al doende achter. We zien dat vooral gebeuren wanneer je een keuze maakt die anderen niet als “normaal” markeren.

Je kan dan merken dat mensen om je heen hun verwachtingen gaan uitspreken, die je wellicht extra druk geven. Veel vrouwen worden daardoor onzeker, stellen dan hun verwachtingen bij en proberen, kosten wat het kost, te voldoen. Maar wauw! Voldoen aan iets wat niet (meer) bij je past, dat is me effe zwaar! Dat wordt onderschat!

Wanneer je streeft naar iets, wat niet in je aard ligt en erg veel moeite kost, ligt overvraging op de loer. Wanneer een moeder overvraagd wordt, schieten emoties vaak alle kanten op. Je ploetert en ploetert om vooruit te komen, maar het lukt je niet. Of het kost je zo veel moeite. De kans dat je daardoor niet lekker in je vel zit, is groot. Als je minder lekker in je vel zit, kan je minder hebben. En dan vooral van de mensen die het dichtst bij je staan. Vaak dus je kindje dus. Je wordt mopperig. Als je goed naar de situatie kan kijken, heeft je kindje vaak geen aandeel in jouw geprikkeldheid. De schoen wringt op een andere plek.

Mijn beeld van waar ik aan moest voldoen toen ik net twee kinderen had was: Het huishouden doen en dat doe ik natuurlijk met verve. Huis opgeruimd, alle dagen stofzuigen, dweilen en de was wegwerken. Ik wil gezond eten, aangekleed op de bank zitten met gekamde haartjes en natuurlijk wel eerst even douchen. Ik moet gezellig visite ontvangen en met de hond lopen. Elke dag met de oudste iets ondernemen, naar buiten.

STOP! Klopte dit wel? Is dit wat ik echt moet? Of is dit het beeld wat ik zelf heb gecreëerd? Is dit de invloed van mijn referentiekader? Geloof me als ik zeg dat dit inzicht niet zonder slag of stoot is ingedaald.

De ene vrouw is gewoonweg beter aan voldoen dan de andere. De ene is stress bestendiger dan de volgende. Ik ben dat niet. Niet thuis, niet wanneer ik een pasgeboren baby in mijn armen heb. Wat mij heeft geholpen? Het inzicht dat ik best wat zachter naar mezelf toe mag zijn. Dat het gaat om mijn gezin. De rest mag even wachten.

Minder verwachtingen stellen dus! Hoe ik dat doe? Hieronder een paar voorbeelden. Op dag dagen dat ik thuis ben met mijn kinderen, maak maximaal een afspraak per dag. Daaraan voldoen in de dynamiek van mijn gezin is vaak al een uitdaging. Ik ben vaker te laat nu de kinderen er zijn. Dat laat ik maar los, want hé, heb je ooit geprobeerd om op een zachte manier een peuter en een dreumes richting de bakfiets te begeleiden? Oh, en dan zitten ze net, trekt onze zoon zijn poepgezicht. Die wil ik niet laten zitten met een smeulende broek, dus hop! Iedereen er weer uit, meneer een schone luier weer aan. Je bent zo een half uur verder!

Ook heb ik mezelf een hulp in de huishouding gegund. Dat was nog zo’n verwachting naar mezelf toe: ik werk minder dus ik moet het huishouden zelf bij kunnen houden. Maar serieus: hoe dan? Het inzicht dat ik graag een schoon huis wil maar dat zelf niet kan, gaf zoveel rust. Iedere week komt onze steun en toeverlaat. Ondertussen groeit er een mooie band met onze hulp. Ze past zelfs zo nu en dan op onze kinderen. Zo fijn!

Door minder verwachtingen werd ik een veel leukere moeder, weer een lieve partner en betrokken vriendin! Dat gun ik alle vrouwen. Wil jij ook minder verwachtingen naar jezelf toe hebben? En daardoor relaxter in het leven staan? Volop van je kindjes genieten? Weet je niet hoe? Neem dan gerust contact met me op, dan nemen we er samen de tijd voor!

Onzekerheid

Zwanger willen worden, zwanger zijn, bevallen en het ouderschap. Dit zijn onderwerpen waar veel vrouwen onzekerheid bij ervaren. Want we willen het allemaal goed doen. Het best van het beste. Helaas bestaat er geen handleiding betreffende deze onderwerpen. Was het maar zo.

Vanuit onze omgeving, de overheid en ons moederinstinct krijgen we aanwijzingen. De een wat meer op de voorgrond dan de andere. Welke dat is, is afhankelijk van je persoonlijkheid. De een heeft een hele goede band met haar moeder en volgt haar graag in haar begeleiding. De ander heeft het consultatiebureau hoog in het vaandel staan en de volgende volgt haar gevoel.

Je hoeft niet te kiezen, want iedere vrouw krijgt haar deel van alle drie. Tips, info en aanwijzingen vanuit alle kanten maakt dan ook dat het soms lastig is te kiezen. Want wat ga je doen met al deze info? En wat is dan juist? Wanneer je je toelegt op een van de drie, dan kan je dat rust brengen. Je laten leiden ka voor sommige moeders heel fijn voelen. En dat is prima. Aan de andere kant krijg je dus maar een soort info. Daarnaast kom je jezelf waarschijnlijk ook tegen. Want was als een advies niet lekker voelt?

Veel vrouwen kiezen niet voor het volgen van een informatiebron, maar halen info uit de verschillende bronnen. Dat maakt dat je dus een wirwar van manieren, adviezen en info krijgt. En daar mag jij dan uit kiezen. Hoezee! Daar ben je effe mee geholpen.

Ik heb gemerkt dat we als moeder, soms geleefd worden door alle goede adviezen. Een papfles minder hier, een avondje laten door huilen daar, ik eet ook niet ’s nacht opmerking rechts en een nog steeds aan de borst op links. Wauw. Voor je het weet zit je een hele avond te kniezen op de bank omdat je hier dus allemaal niet aan kan voldoen. Gewoon niet. Nog niet misschien.

Toen ik net moeder werd van onze dame, heb ik bijvoorbeeld met man en macht geprobeerd haar in haar bedje te laten slapen. Ik vroeg om hulp en advies, maar kon me nergens in vinden. Tot er iemand tegen mij zei: Maar Marleen, wie zegt dat ze in haar bedje moet slapen? En toen viel bij mij niet een kwartje, maar ongeveer een kuub kwartjes. Vanaf dat moment heb ik het beeld van “hoe het zou moeten” losgelaten. Want iedereen, ook baby’s, zijn uniek! We kunnen daar dus geen algemeen verhaal op loslaten.

Vanaf dat moment is de askhole (prachtig woord btw: Ik vraag advies maar doe mijn eigen ding) in mij geboren. Ik wil alles weten. Advies en info vanuit alle hoeken. Voor mij hangt daar dan verder geen oordeel aan, het is niet goed of fout. Maar ik doe mijn eigen ding. Ik heb geleerd te kijken naar wat mijn kind nodig heeft, in plaats van wat het kindje zou moeten doen. Dat geeft me een partij rust. Halleluja. Want, heeft mijn zoon nog honger na de tweede boterham? Dan krijgt hij van mij een derde. Want wie zegt dat hij geen honger meer kan hebben?

Ik ben heel erg benieuwd naar jouw visie hierop? Neem jij jouw eigen beslissingen? Of heb je juist veel aan de adviezen van anderen? Zou jij je eigen keuzes willen maken? Weet je niet hoe? Neem dan gerust contact met mij op!

Liefs, Marleen

Samen slapen

Samen slapen, je kindje in jouw bed laten slapen. Dat was iets waar ik absoluut niet aan wilde beginnen toen ik nog zwanger was. Al snel merkte ik, toen onze dochter er eenmaal was, dat ze vooral rustig was en heerlijk sliep, als ze bij mij was. Liefste op mij. In mij als het had gekund 🙂

Samen slapen is eigenlijk heel logisch: het is de meest natuurlijke en veilige manier om je leven te starten. Dicht bij je mama, die je als pasgeborene nodig hebt om te overleven. Zij is de enige die je kent, in deze nieuwe wereld. Om je veilig te voelen en dus toe te kunnen geven aan de rust, heb je haar nodig. En dus: je wil dicht bij haar zijn. Dat stopt niet als er geslapen moet worden of in de nacht.

Voor mij, klinkt bovenstaande ondertussen heel normaal. Dat is zo gegroeid nadat ik me ben gaan verdiepen in alles wat ik interessant vind. Opvoeding, er zijn voor je kinderen. De kinderen volgen in hun behoeften. En dus liggen wij thuis met vlagen, met vieren in een 160 breed bedje.

Onze kleine man ligt neus aan neus met mij. Hij start in zijn eigen bed, maar wordt al vroeg in de nacht onrustig. Eenmaal dicht bij zijn mama slaapt hij als een Os. Onze oudste is een echte samen-slaper en die kruipt er in de nacht bij (ze heeft een eigen opstapje bij ons bed staan, en dat wordt door haar gecontroleerd voor ze gaat slapen). Eenmaal in bed klampt ze zich vast aan de eerste de beste. Zij heeft vanaf haar geboorte ieder dutje met een van ons gehad. Helaas was zij al vrij snel van de middagdutjes af, maar toen onze kleine man net was geboren, deed ik dus dutjes met allebei onze kindjes in ons bed. Heerlijk!

Tegenwoordig wordt er flink gewaarschuwd voor wiegendood, waardoor veel ouders niet samen durven te slapen. En dat is zo jammer, want samen slapen kan juist tot kleinere kans op wiegendood leiden. Het is zo veel makkelijker, zo veel gezelliger, kindjes slapen zo veel rustiger. Ik gun alle ouders het inzicht en de rust om samen te slapen als die behoefte er is. Geloof mij, ze blijven echt niet eeuwig bij je in bed. Al met al is samen slapen dus een mooie oplossing. Een belangrijke voorwaarde is wel, dat je slaapsituatie veilig is.

Maar hoe slaap je dan veilig samen? PhD James J. McKenna stelde richtlijnen op, omdat hij merkte dat veel ouders niet weten hoe ze veilig kunnen slapen met hun baby. Hieronder vind je de richtlijnen in een korte samenvatting. Maar lees vooral ook McKenna’s ‘Slapen met je baby’, vertaald door Marianne Vanderveen-Kolkena als je graag samen slaapt. Doe er je voordeel mee!

Mckenna’s richtlijnen voor veilig samen slapen

Goede houding

Laat je baby in de rugligging slapen. Borstvoeding zorgt bijna vanzelf voor een goede houding, doordat de baby ter hoogte van de tepel ligt, en zowel moeder als kind op elkaar gericht zijn. Laat de baby aan moeders kant slapen – niet in het midden. Ga zelf op je zij liggen, je baby met het hoofdje op tepelhoogte, arm onder je kussen en benen opgetrokken richting je kindje.

Geen losse onderdelen in bed

Maak je bed op zonder losse items. Je voorkomt zo dat je baby bekneld kan raken in een laken, doekje of knuffels. Kies voor een ademende deken (zoals van wol of katoen) die je laag houdt, zodat de deken niet over het hoofdje van je baby kan komen. Zorg ook dat je eigen arm onder je eigen kussen ligt, zodat het kussen niet bij je baby terecht kan komen. Je baby wegleggen in een baby nest, tegen een voedingskussen of op een aankleedkussen is af te raden. Bouw dus geen ‘dammetjes’ om je baby te beschermen. Dat is juist gevaarlijk! Zorg ook voor een stevige ondergrond. De materialen die je gebruikt kunnen het best lekker natuurlijk (dus geen fleece oid) en ademend zijn, om warmtestuwing te voorkomen.

Niet roken, niet drinken

Als je rookt, wordt de ademhaling van de baby negatief beïnvloed, door de resten nicotine die je uitademt. Niet echt een aanrader dus. En na gebruik van alcohol ben je niet meer voldoende afgestemd op je baby. Je kunt niet meer, of verminderd alert reageren. Dus na een avondje carnaval slaap ik niet samen met de kindjes. Maar ook als je medicijnen nodig hebt die je afvlakken of wanneer drugs gebruikt, is samen slapen af te raden.

Borstvoeding

Borstvoeding maakt moeder en baby bijzonder goed afgestemd op elkaar. De uitwisseling van hormonen via de borstvoeding zorgt voor deze afstemming. Heel bijzonder: ik werd in de nacht meestal net voor de kinderen wakker. Voordat ze dus van zich lieten horen, was ik al wakker om ze te voeden. Nog een voordeel voor de moeder is dat ze sneller in slaap valt na een voeding, dankzij de oxytocine die vrijkomt tijdens het voeden. Gebroken nachten worden er een stuk lichter van. Dat verschil merk ik trouwens nu maar al te goed!

Blijf bij je kindje

Laat je kindje niet alleen. Dit is stiekem een basisregel voor iedere baby, of het nu dag of nacht is. Overdag zijn we wel gewend om continu een oogje in het zeil te houden, maar in de nacht geldt dit zeker ook! Ouderschap en de behoeften van je kindje stoppen niet in de nacht.

Laat geen andere kinderen of huisdieren naast je baby slapen. Die kunnen soms iets te enthousiast zijn en kunnen geen verantwoordelijkheid dragen voor het welzijn van de baby. Liggen er meer kinders bij je in bed? Zorg dan dat je andere kind(eren) aan de andere kant van jou lig(gen), of naast je partner.

De Roze wolk

Je bent net bevallen en iedereen vraagt aan je of je al een roze wolk zit? Sommige vrouwen ervaren inderdaad een periode vol van liefde en geluk. Wat fijn dat je dat mag meemaken! Maar weet dat het bijzonder is, en dat het niet vanzelfsprekend is. Er zijn vrouwen ruimte nodig hebben om zich aan te passen een de nieuwe gezinssamenstelling, de sociale rollen en verantwoordelijkheden. Zij zijn net zo goed heel blij zijn met de geboorte van hun kindje. En ze zijn ook niet meteen depressief of ziek. Maar gewoon, even een pas op de plaats. En dat is helemaal oké en heel normaal.

Er zijn ook vrouwen hebben de tijd nodig om bij te komen of te herstellen. Soms op verschillende vlakken; van de zwangerschap of de geboorte? Want wat is er allemaal gebeurt? Misschien ben je positief of negatief verrast op verschillende vlakken? Van de dynamiek van het bevallen, de mensen om je heen, de zaken die er moeten gebeuren, de zorg en de kraamzorg, kraamvisite? Soms is er lichamelijk herstel nodig omdat een bevalling veel van je lichaam vraagt. Het maakt niet uit of we het hebben over een natuurlijke bevalling of keizersnede. Allebei trekt een enorme wissel op jouw prachtige vrouwenlichaam. Dat kan er best weleens voor zorgen dat je minder mobiel bent dan dat je gewend bent.

Op mentaal vlak kan het ook wat onwennig voelen: op het stuk van transformatie van vrouw naar moeder. Je hebt nu namelijk ineens iemand in je armen waar jij verantwoordelijk voor bent. Die afhankelijk is van jou. Kan ik dat wel? En hoe ga ik dat straks helemaal alleen doen? Misschien voel je je alleen? Moet je wennen aan je kindje in je leven? Jouw rol als moeder en hoe je die wil invullen? Is je voorbeeld anders dan dat jij wil naleven?

De roze wolk lijkt ondertussen een beetje een “goal to live up to” geworden. Alsof het alleen dan goed gaat met jou en je baby. Ik hoor vrouwen roepen dat ze op een roze wolk zitten, maar eerlijk gezegd zie ik dat dan niet terug in hun zijn, doen en laten. Je hoeft niet op een roze wolk te zitten om enorm blij te zijn met je baby. Om over je oren verliefd te zijn op je kindje. Een goede moeder te zijn of te worden. Het is lastig te onderbouwen waarom iemand wel of geen roze wolk heeft. Belangrijk is om te weten dat die roze wolk niets zegt over jouw capaciteiten als kersverse mama. Het is oké om geen roze wolk te voelen mama. Je doet het goed.

Maar waarom roepen we dan zo massaal over die roze wolk? Ook als we hem niet voelen? Zijn het verwachtingen waar we aan willen voldoen? Zijn we bang om buiten de boot te vallen als we het anders ervaren dan waarvan jij denkt dat hoort? Bang voor wat anderen van je denken? Bang om een slechte moeder te zijn? Gek te worden?

Laten we met elkaar open zijn over hoe we ons voelen na de geboorte van je kindje. Alleen dan kunnen we met elkaar goed zorgen voor kersverse mama’s en zo dus ook voor hun pasgeboren kindjes. Laten we er geen wedstrijd van maken, van die roze wolk. Want ik vraag me ten serieus af, of die roze wolk niet eerder een uitzondering is, dan een regel?